De zon komt langzaam op boven toeterend Mumbai. Buiten ruikt het naar een Indische rijsttafel. Een lauwwarme, zo te voelen aan de temperaturen. Op de domestic Airport is het een komen en gaan van kleurige gewaaden, Tulbands, gapende Indiaanse zakenlieden en hier en daar een verdwaalde toerist.
De eerste blik van India is er een van chaos. Verwachte chaos. Aankomst in Mumbai en vertrek van Mumbai zijn allebei van Mumbai International Airport. Maar aankomst en vertrek blijken mijlen ver uit elkaar te liggen. Ergens binnen is een transit, maar hoe die loopt, zal ik nooit weten. De pinautomaat binnen doet het namelijk niet, dus wandel ik vrolijk naar buiten. Terug naar binnen is geen optie, maakt de soldaat bij de deur me duidelijk. Buiten is buiten.  ,,Maar ik heb een transit'', zeg ik nogmaals. Om mijn woorden kracht bij te zetten haal ik mijn ticket tevoorschijn. De soldaat gunt mijn papieren niet eens een blik waardig en begint in plaats daarvan verliefd over zijn geweer te aaien.

Hulp komt uit duizenden hoeken tegelijk aansnellen. Heel Mumbai lijkt deze ochtend taxichauffeur. Ik bekijk de gedeukte auto's aandachtig en besluit dan door te lopen naar de tuktuks. Taxi's hebben we thuis ook en een gedeukte auto rijd ik zelf.

Hoe slim die oprisping is, vraag ik me een paar minuten later af als we met ware doodsverachting door Mumbai scheuren, op zoek naar een pinautomaat en het domestic airport. Tot twee keer toe boort mijn chauffeur zijn gele karretje op een haar na in de zijkant van een andere tuktuk. Als er een gaatje tussen twee auto's is, duiken vier tuktuks er op af. Zeker als ze zijn dat dat gat juist voor hen opengevallen is.
Waar ik met grote ogen toekijk, vertrekt de kamikazepiloot voorin geen spier. Het zal ongetwijfeld de normaalste zaak van de wereld zijn. Zoals ook al het getoeter en het vergeefse gefluit van verkeersagenten, dat zo kenmerkend is voor zuidelijke landen. Iedereen doet mee, niemand trekt zich er wat van aan. Dan moet ik hier toch totaal 'zen' kunnen worden?