Het is half negen 's morgens als ik op blote voeten door de branding over het strand slenter. Kleine krabbetjes zoeken snel een heenkomen in hun holletjes als mijn maatje 46 zich vlak naast hun scharen neerplant. De hemel is bewolkt, de zeewind zorgt voor een verfrisse verkoeling, waar het water juist lauw aanvoelt. Op het strand liggen koeien op hun gemakje te herkauwen. Ze geven het begrip zeekoe een nieuwe dimensie. Honden kijken op veilige afstand toe. Vissersbootjes keren langzaam terug naar de kust, terwijl een armere visser tot aan zijn schouders in het water staat om zijn netten te controleren. De 'catch of the day'  wordt in deze ochenduren bepaald.

Met een glimlach sla ik het gade en raak dan weer verstrikt in mijn eigen gedachten. Ik heb mezelf altijd beloofd geen last te krijgen van een midlife crises. Alles waar mannen op hun veertigste opeens behoefte aan hebben, zou ik tegen die tijd al gedaan hebben. En ik heb woord gehouden. Ik ben net 38 en heb er twee reizen rond de wereld opzitten, heb de nodige, mooie relaties gehad, ben uit vliegtuigen gesprongen, heb met walvishaaien gedoeken, ben verschillende keren van baan en beroep gewisseld, heb een eigen bedrijfje opgericht en toch... Toch mis ik iets. Wat? Noem het een stukje zingeving. Het Mieke Telkamp-syndroom: waarheen, waarvoor?
Eigenlijk is deze hele Indiareis een samenraapsel van losse eindjes. Na vijftien jaar in de journalistiek ken ik het trucje van schrijven wel. Interviewen vind ik nog steeds het mooiste dat er is, uitwerken hoeft niet meer zo. Tenminste, niet voor de bladen waar ik de laatste jaren voor gewerkt hebt. Daar komt bij dat de journalistiek failliet is. Advertentietarieven zijn door de opkomst van internet en door de financiele crisis gekelderd en daarmee de beloning die kranten en tijdschriften aan freelancers geven. Wat er vandaag de dag betaald wordt, is eerder een belediging dan een beloning. Nu kan ik bogen op twee opleidingen en twee professies, maar ook de fotografie is zo goed als failliet. Ik mag op dat gebied - volgens mijn leermeester Jan Stads - het nodige talent bezitten, maar sinds de intrede van de digitale fotografie valt er geen geld meer te verdienen. Iedereen is tegenwoordig fotograaf en kwaliteit telt niet meer. Blijf ik dan de komende jaren doen wat ik deed als er geen brood meer inzit?
Tel daarbij op mijn behoefte aan zingeving, mijn speurtocht naar het doel van het leven, mijn afkeer van de doorgedraaide, onpersoonlijke maatschappij, waarin mensen uren met elkaar oppervlakkig chatten, zonder ooit face-to-face een echt gesprek te voeren, mijn behoefte aan persoonlijke ontwikkeling, mijn reispassie en mijn liefde voor yoga, die ik twee jaar geleden ontdekte en de reis is verklaard.
Natuurlijk had ik mijn yoga-opleiding ook thuis kunnen doen, maar dag in dag uit trainen in de tropen, op nog geen honderd meter van het strand, in het land waar yoga is uitgevonden, trok mij meer dan vier jaar lang een paar weekeinden 'naar school' in Nederland. Bovendien is meditatie hier een belangrijk onderdeel en ook dat wil ik verder ontdekken. Alles bij elkaar beschouw ik het als een soort retraite, waarin ik hoop mijn eigen pad door het leven weer te vinden. Een pad vol liefde, zingeving en persoonlijke groei in plaats van vol breedbeeldtelevisies, varkensflats, doodgebloeide vriendschappen, overwerk, zinloos geweld, vastgeroeste lijven, hersendodende televisieprogramma's, milieuvervuiling, rijtjeshuizen, gemanipuleerd eten, angst voor het onbekende, iPods, Bjorn Borgonderbroeken, te grote auto's en andere uiterlijke schijn, afleiding en opschmuk, waar zoveel anderen genoegen mee lijken te nemen.