maandag 21 mei 2012 Neusgat in, neusgat uit 9 december 2010 om 08:49:44 Wie een yogi wil zijn, moet rein zijn.  De shatkarmas mogen dan specifieke eisen met zich meebrengen, zodat de meeste niet thuis uitgevoerd kunnen worden, ik ben nu niet thuis. Dus moet ik er aan geloven. Na een kleine week studie krijg ik 's morgens een netipot in mijn handen geduwd. Een miniatuur gieter, met een vreemde, bolvormige kop. Tegelijk krijg ik een rubberachtig draadje. Voor de 'cleansing', lacht Gaurav, onze filosofieleraar, ons geheimzinnig toe. Met een armgebaar nodigt hij ons uit om hem te volgen. Trap af en naar de tuin van het hostel. Daar staat een grote pot met zoutwater op ons te wachten. Gaurav draait de kraan open, vut zijn netipot met zout water en verzoekt ons eerst aandachtig te kijken. Rustig buigt hij zich lichtjes voorover, houdt zijn hoofd scheef en giet het zoute water in zijn 'bovenste' neusgat. Na luttele tellen stroomt het uit zijn onderste neusgat weer naar buiten toe. Als de pot leeg is, vult hij hem opnieuw en herhaalt het proces. Nu met het andere neusgat boven. Vervolgens pakt hij het rubberen touwtje, maakt het uiteinde vochtig en begint langzaam het vier millimeter dikke touwtje met draaiende bewegingen in zijn neus te duwen.  Als de draad voor meer dan een derde naar binnen is, opent hij zijn mond, steekt een paar vingers in zijn keel en moet daar van kuchen. Met grote ogen kijken we hoe hij de draad vervolgens uit zijn keel tevoorschijn tovert. Met het ene eind uit zijn neus en het andere uit zijn mond ziet het er lachwekkend, maar tegelijk oncomfortabel uit. De traan die uit zijn oog pingelt, belooft al helemaal niets goeds. Als hij ook neusgat twee met de draad heeft gereinigd, is het onze beurt. Heel enthousiast ben ik niet als ik mijn netipot vul. Met mijn hoofd schuin, ademend door mijn mond giet ik het lichaamstemperatuur warme water naar binnen. Het duurt even, maar dan komt het via mijn neusgat weer naar buiten lopen. Heel vervelend is het gevoel niet, al is het zoute water dat af en toe ontsnapt en in mijn mond loopt niet al te smakelijk. Als ik mijn sinusis via beide neusgaten gereinigd heb, is de draad aan de buurt. Nieuwsgierig kijk ik om me heen. De meesten laten de sutra neti voor wat het is. Claudia is de dapperste en heeft al bijna een kwart naar binnen geschoven. Met lichte tegenzin begin ik aan mijn poging. Het eerste stuk is eigenlijk zo erg nog niet. Het kriebelt en prikt wat, maar het stukje rubber glijdt soepel naar binnen. Dan komt de weerstand. Waar de millimeters terreinwinst elkaar zojuist snel opvolgden, gaat het nu in micromillimeters, waarna er geen beweging meer inzit. Voorzichtig duw ik wat harder. Pijnscheuten zijn het resultaat. Nogmaals probeer ik het, maar opnieuw voel ik pijnscheuten in mijn lijf. Als ook poging drie alleen maar pijn doet, houd ik het voor gezien. Misschien eerst meer oefenen met zout water. Terug op de yogazolder leidt Gaurav ons door een serie ademhalingsoefeningen heen. Stuk voor stuk gericht op het drogen van de neus en de sinusis, zodat die niet geirriteerd raken. Anders is heel de reiniging voor niets geweest. « Terug naar het overzicht