Honderd procent aanwezigheid is verplicht, maar dat zal ik niet gaan halen.
Het is week twee. De aanslag op mijn spieren was groot de eerste dagen. Iedere ochtend de volledige primary series, 's middags gevolgd door yin yoga. Een hele rustige yogavorm, waarbij de nadruk ligt op het oprekken van pezen, botten en gewrichten in plaats van spieren. Maar wel een waarbij mijn lijf opnieuw aan de bak moet. En zo fit als ik wil zijn, ben ik nog niet.
Spierpijn en vermoeidheid hebben vandaag niets met mijn verzuim te maken. Wel een oude, stinkende hond. Als ik de trap op slenter met mijn kopje thee in mijn hand, klaar voor de eerste yogasessie van de dag roept Claudia me. Er klinkt een lichte paniek in haar stem: ,,John, John, do you have a first aid kit." De paniek ontgaat me een beetje. Mijn hoofd is nog stil van de meditatie van vanmorgen. Langzaam loop ik naar mijn kamer, pak mijn kleine verbandtasje en loop terug naar de trap. Daar staat Claudia ongeduldig te wachten. "It's Spike. He's bleeding."
Een paar meter verder op, net om het hoekje van de gallerij ligt de oude loebas de rillen. Een zacht, klagend gekreun komt uit zijn bek. Uit zijn voorpoot gutst bloed. Claudia gaat naast 'm zitten. Legt haar hand op zijn buik. De Deense dog look-a-like kreunt. Voorzichtig pak ik zijn voorpoot op. Waar een nagel had moeten zitten, zit nu een gat. Het vlees is te zien. Heel veel van mijn ehbo-cursus herinner ik me niet meer, wel dat ik druk op de wond moet uitoefenen om het bloeden te stoppen. Met wat sterilon maak ik de wond schoon. Spike gromt als het alcohol zich in het vlees bijt. Even komt zijn kop een halve centimeter van de grond. Met trouwe, bruine ogen kijkt hij me aan en ploft dan zijn snuit weer op de harde tegels. Gewillig laat hij me zijn poot oppakken en het gaas er omheen wikkelen. Als zijn teen en voorpoot zijn ingepakt, leg ik voorzichtig mijn hoofd op hem. Spike zucht en sluit zijn ogen.
Een kwartier uur later is het bloeden nog steeds niet opgehouden. Het verband kleurt steeds roder. Claudia en ik besluiten dat het tijd is voor grovere maatregelen. Voor deskundigere maatregelen. Beneden is het nog stil. De enige die ik kan vinden, is Deniz, de uitbater van het restaurant. Als ik hem vertel wat er aan de hand is en dat er echt een dierenarts moet komen, met spoed, antwoordt hij laconiek. ,,Die komt, over twee dagen.'' Wat ik ook zeg om Deniz te overtuigen dat de arts nu moet komen, Deniz wuift het weg.
Vijf minuten later horen we beneden stemmen. Claudia sprint de trap af en vindt Steve, de zoon van Fatima, de eigenaresse. Hij is wel te overtuigen van de noodzaak en nog geen tien minuten later staat er een kleine, sjofele man met een versleten lederen tas voor onze neus. Zijn primaire taak is het verzorgen van alle koeien, maar omdat hij Fatima goed kent, houdt hij ook een oogje op Spike. ,,Dit zijn zakenmensen, die hebben geen tijd om voor een hond te zorgen, daarom doe ik het maar'', verzucht hij.
Voorzichtig knipt hij het verband open en bekijkt de wond. Maden krioelen inmiddels in het vlees. Met een pincet verwijdert hij ze. Spuit vervolgens een gele vloeistof op de wond, die de rest moet doden en geeft Spike twee injecties. Een voor de pijn, een voor de maden. Echt blij met het bijtende goedje is Spike niet en hij probeert op te staan. Snel werp ik me op hem en begin hem zachtjes achter zijn oor te kietelen. Vermoeid laat hij zich weer zakken, zodat de dierenarts de wond opnieuw kan verbinden. Terwijl hij het verband afknipt, kijkt hij ons aan. ,,Als jullie er niet waren geweest, weet ik niet hoe dit afgelopen was met die maden in zijn poot. Spike is een goede hond. Die verdient een lekker bad en een dikke knuffel, geen pijnlijke dood. Morgen kom ik weer even bij hem kijken.''
's Middags excuseren we ons bij Deepak voor onze afwezigheid. Voordat we kunnen vertellen waarom we er niet waren, neemt hij het woord. ,,Ik heb gehoord wat jullie gedaan hebben. Er is zoiets als Karma yoga. Door goede daden te verrichten, zonder er iets voor terug te verwachten, zuiver je het hart. Wat jullie gedaan hebben, bewijst dat jullie ware yogi's zijn. De training duurt nog twee weken, maar wat mij betreft zijn jullie twee geslaagd.'' |
