Het was ergens eind vorig jaar dat Jan Stads en ik elkaar na tien jaar terug zagen bij Café Studio in Tilburg. Hij iets dikker, ik iets kaler, maar innerlijk geen steek veranderd. Tien jaar eerder had ik Tilburg verlaten om een jaar rond te gaan zwerven door Australië. Vervolgens woonde ik overal, behalve in Tilburg. In die tien jaar was Jan – Tilburger als hij is – amper buiten Brabant geweest. En wat doe je als je elkaar zo lang niet hebt gezien? Dan haal je herinneringen op aan de ‘goede, oude tijd’.

De tijd waarin we samen voor het Brabants Dagblad de straat afstruinden, op zoek naar het laatste nieuws, naar mooie reportages. De meest bijzondere stond ons beiden nog helder voor de geest: oud & nieuw 1998-99. Om 20.00 uur gingen we op pad en werkten non-stop tot 16.00 uur de volgende dag. Die nacht crosten we door Midden-Brabant, belden bij willekeurige mensen aan om vast te leggen hoe zij oud & nieuw vierden, fotografeerden om 24.00 uur boven op het Interpolisgebouw in Tilburg het vuurwerk boven de stad, dronken champagne op de Korte Heuvel met verliefde stelletjes, zagen honderdduizendklappers afgaan, stonden met onze voeten in het bloed bij de eerstgeboren baby van 1999 en pikten op de terugweg naar het centrum meteen het eerste ongeluk van dat jaar mee.
En nu zaten we hier, samen aan een broodje zalm. Allebei eigenaar van een bedrijf, maar nog even hongerig naar onderscheidende verhalen, naar sprekende foto’s. Zonder iets te zeggen, waren we er al uit. We moesten iets gaan doen. Samen. Net als toen. Iets met zijn uitgeverij en fotopersbureau Pix4Profs, iets met mijn tekstbureau Too Easy.
Dat iets ligt in Brabant nu huis-aan-huis op de deurmat. Sportdwaas als we zijn, kwamen we al snel uit op een sportkrant. Jan trapte professioneel tegen een bal en stond daarna met zijn camera overal vooraan. Ik probeer zoveel mogelijk sporten uit; hoe dwazer, hoe beter, en sjeesde voor mijn werk de afgelopen vijf jaar het land door naar voetbalstadions en atletiekevenementen. Sport is onze passie en met ons bedoel ik niet alleen Jan en mij, maar ons allemaal. Passief of actief, we genieten ervan. Televisie- en radio-uitzendingen zitten er vol mee. Kranten vullen hele kolommen. Helaas hebben die media bijna alleen aandacht voor de toppers, de grote jongens. De amateur om de hoek komt er steeds bekaaider af. Maar dat is nou juist onze geliefde, onze buurvrouw of -man, onze zoon of dochter, ons cluppie. En dat verdient ook een plaatsje in de spotlights, toch? Daar gaan wij, ieder kwartaal, voor zorgen.
Het eerste nummer hebben we met ’ouderwets’ plezier gemaakt. Als het aan ons ligt, volgen er nog velen.

John Kraijenbrink