Miracle Planet is het nieuwe, overdekte attractiepark in Enschede. Na een moeizame start wil het park een miljoen bezoekers per jaar trekken. Vooral via bedrijfs- en vrijgezellenfeesten.

Door John Kraijenbrink

Je buik plat in het zand. Je hand strak gespannen om het geweer. Voor je het gestrande metrostel met daarin twee leden van die gevaarlijke bende. Daar moet je langs, op zoek naar de waterbron die jou de macht over de wereld geeft. Voorzichtig kruip je achter de rioolpijp langs. Om je heen flitst het, thrillermuziek klinkt in je oren. Een opkomend rookgordijn helpt je de oversteek ongezien te maken, … of toch? Een knal … mis. Snel sprint je door, op weg naar de macht over de verwoeste wereld: over Meteor City.
Miracle Planet in Enschede is cowboytje, coureurtje en Indiana Jones spelen voor volwassenen. In een omgeving met loopbruggen, kamers met verwoeste bankstellen, een restaurant in een ‘oude’ steenkolenmijn, watervallen, angstaanjagende muziek, cafés in Aztekenstijl en een bochtig circuit staat de eigen fantasie centraal. Wie niet over dit talent beschikt, heeft er weinig te zoeken.
Of je nu door het zand kruipt in het schietspel Meteor City, in het pikdonker van een helling glijdt in Miracle Mountain, op survival-tocht naar de schat van Indiana Jones zoekt, een duik maakt in een tien meter diepe tank of door de bocht scheurt in een kart, elke attractie doet een beroep op een dosis fantasie.
Het indoor attractiepark richt zich in eerste instantie op grot groepen, zoals bedrijfsuitjes of vrijgezellenfeesten. Voor hen is alles bij de hand: attracties, restaurants en cafés. Groepjes van een man of vier, vijf hebben in Meteor City weinig te zoeken. Voor de survivaltocht Miracle Mountain is dit het minimum. Karten blijft altijd een optie, evenals duiken, de bowlingbaan en de cafés die ’s avonds vooral bevolkt worden door jongeren uit de omgeving.
Attracties van tevoren reserveren is aan te raden, al houdt het park een gering aantal plaatsen apart voor ‘spontane’ bezoekers. Die lopen vooral in het weekeinde echter het gevaar dat ze lang moeten wachten voordat er een plaatsje vrij is in de door hen gewenste attractie.

Kinderziektes
Het grootste wonder van Miracle Planet is misschien nog wel de uiteindelijke realisering ervan. Al voor de opening door Karin Bloemen op 4 november vorig jaar dreigde een faillissement van het honderd miljoen gulden kostende project. Bouwondernemer Wessels (bestuurslid van Koninklijke Volker Wessels Stevin) pompte er echter een slordige twintig tot dertig miljoen gulden extra in, waarna het indoor attractiepark de deuren toch kon openen. Kinderziektes bleven Miracle Planet die eerste maanden achtervolgen. De geplande dinnershow werd al tijdens de ontwikkeling van het concept geschrapt, de megadisco gaat alleen nog open voor speciale evenementen en de Moonracer wordt binnenkort vervangen door een kinderattractie, omdat de maanwagentjes niet rendabel genoeg zijn. Ook het geplande betaalsysteem met pasjes is al weer losgelaten.
Zoals het indoor attractiepark er nu ligt, moet het volgens marketingmanager Rick Schasfoort ruim een miljoen bezoekers per jaar kunnen trekken. De bioscoop (10 zalen) neemt daarbij het leeuwendeel voor zijn rekening met 600.000 filmliefhebbers. Voor de overige 400.000 gasten richt Miracle Planet zich op toeristen, ‘stappers’ en dagjesmensen uit de regio, waaronder die uit het Duitse achterland. Star World, de grote evenementenhal waar rommelmarkten, concerten en shows als Holiday on Ice plaatsvinden, moet die mensen uit de omgeving aantrekken en verleiden om te blijven hangen voor een biertje op de boulevard. Voor  bedrijfsfeesten en –congressen  - er zijn ook vergaderzalen – wordt samengewerkt met de hotels die in een straal van 20 minuten rijden liggen.

Modern
Buien oogt de boulevard nu nog kil. Wat straks een bruisende uitgaanspromenade moet zijn, met attracties aan de ene kant, het voetbalstadion van FC Twente aan de voorzijde en de mega-bioscoop en cafés aan de andere kant, heeft nu nog veel weg van een industrieterrein. De hallen zijn modern en strak, daartussen heeft de wind vrij spel. Voor de zomer wil Miracle Planet de boulevard dan ook verder ‘aankleden’.
Binnen in de vijf cafés in de hal van Soccer World dansen groepen vrijgezellenfeesters ’s avonds vrolijk tussen voetbalshirts van de Mannschaft in de Duitse Skihut, spelen een spelletje voetvolley op het strand in het Braziliaanse café of vergapen zich aan de danseressen in de Nederlandse bar. In de met voetbalattributen aangeklede kroegen zit de sfeer er volop in en is de kilheid van buiten snel vergeten.
Naarmate de avond vordert, nemen heftig geblondeerde en opgemaakte meisjes en stoere, snel drinkende jongetjes van zestien tot negentien jaar de plaatsen in die de vertrekkende gezelschappen achterlaten. Een enkele twintiger en dertiger houden zich dansend staande op ‘Der Anton aus Tirol’, die gek genoeg in de Nederlandse bar uit de luidsprekers knalt, terwijl een paar meter verder in de Duitse skihut het ‘Krijg toch allemaal de klere’ van Danny de Munck te horen is. De tegenstrijdigheid ontgaat de meesten terwijl ze vrolijk achteraansluiten in de polonaise en doorfeesten tot het einde.