TEKST EN FOTOGRAFIE JOHN KRAIJENBRINK
OOSTERHOUT
 
Eén en twee, twee en drie. MNC Dordrecht verzamelde afgelopen zaterdag tijdens het Nederlands kampioenschap open-waterzwemmen alle kleuren eremetaal. De mooiste was voor Alex Schelvis, die het goud voor zich opeiste op de vijf kilometer. Koen Florijn maakte met de zilveren plak het één-tweetje compleet. Bij de vrouwen griste Bianca de Bruijn het zilver weg voor haar zusje Sascha. Vera van den Berg was te snel voor de twee Dordtsen. Op de drie kilometer schoolslag veroverde Astrid Koert zilver. 
Een Nederlandse titel als bijzaak. Het klinkt vreemd, maar voor Alex Schelvis was dat gistermorgen in Oosterhout het geval. Voor het openwaterkopstuk van MNC Dordrecht telde namelijk maar één ding: sneller zwemmen dan 57 minuten op de vijf kilometer. Alleen als hij daarin slaagde, toonde hij vormbehoud, waardoor hij mag deelnemen aan het wereldkampioenschap. En op dat WK is weer een ticket te verdienen voor de Olympische Spelen in Beijing. De lange man uit Spijkenisse knalde dan ook meteen van het begin af aan hard weg, toegeschreeuwd door vader en trainer Wim Schelvis, die zijn zoon met handgebaren duidelijk maakte dat hij op schema lag.
Binnen een paar honderd meter had de MNC'er een gigantisch gat geslagen met de rest van het veld en begon de lange, eenzame strijd tegen de tijd en de verzuring. ,,Ik ben vier weken geleden pas weer begonnen met trainen in open water,'' memoreerde Schelvis na afloop. ,,Vorig week had ik een trainingsweek van zeventig kilometer. Halverwege deze week had ik last van zware armen en heb ik gas teruggenomen.'' De juiste stap, want Schelvis koerste vijf kilometer lang op schema. ,,Ik had niet zo'n heel goede start, maar lag al snel voorop. Daarna heb ik niet meer achterom gekeken, maar alleen op mijn vader gelet. Het was wel een lekker gevoel om steeds te zien dat hij aangaf dat ik op schema lag.''
Uiteindelijk tikte Schelvis aan na 57.03 minuten. Drie seconden boven de limiet, maar het moet wel heel raar lopen wil de zwembond daar over vallen. En dus was de Spijkenisser opgelucht: ,,Ik was van tevoren toch wel gespannen. Vooral woensdag, toen mijn armen als lood voelden, zag ik het echt niet zitten. Daarom ben ik op de tien kilometer met opzet niet gestart. Dat ik de Nederlandse titel win is leuk. Titels zijn altijd mooi, maar het ging me om deelname aan het WK.'' 
Op dat wereldkampioenschap in het Spaanse Sevilla wil hij het felbegeerde ticket voor de Olympische Spelen verdienen. En dat terwijl Schelvis het open water lange tijd beschouwde als een leuk uitstapje. ,,Ik kan zwemmen in een zwembad wel leuker vinden, maar het blijkt dat buitenwater en lange afstanden me beter liggen. Dus tot de Spelen ga ik me daar op toeleggen.''
 
Achter Schelvis pakte Koen Florijn het zilver. Een verrassing, want een dag eerder in Tilburg, op de tien kilometer, moest de Dordtenaar nog voor half koers geblesseerd uitstappen. ,,Ik had vandaag ook last van mijn lies, maar het was te doen. Ik heb Robin van Aggele en Robin den Boer het kopwerk laten doen en gegokt dat ik sneller was in de sprint, omdat ik dit seizoen nog maar één sprint verloren heb. Dat pakte goed uit. Met Alex erbij was dit het hoogst haalbare.''